Home

Lieve Allemaal,
 
Het is nu woensdagavond en ik lig lekker in bed deze blog te typen. Ik ben net terug van het project en het is nu 18.36. Buiten is het donker en bovendien ook koud. We lopen al een paar dagen te klappertanden en zelfs als de zon schijnt en ik zo'n vier lagen aan heb bibber ik nog. Waarschijnlijk is dat niet alleen van de kou maar ook van de spanning die ik deze week voel. Het project loopt ten einde en dat brengt zoveel tegenstrijdige gevoelens met zich mee.
 

Lieve Allemaal,
 
Vandaag zal ik twee blogs plaatsen. Ik wil jullie in deze blog graag vertellen hoe ik de buti's, sisi's en mammi's ervaar. In de andere vertel in over mijn belevenissen van dinsdag en woensdag, als ook mijn gedachten over mijn afscheid aankomende vrijdag.
Helaas kan ik bij deze blog geen foto's plaatsen dus is het beeld van de sisi's etc misschien niet geheel bevredigend.
 

Lieve Allemaal,

Eidenlijk een glimp van hoe alles er hier uitziet! Het zijn niet veel foto's maar geven een beeld van wat ik doe.
Nogmaals bedank ik jullie voor de lieve berichtjes.

De laatste week hier is alweer aangebroken en er is zoveel wat ik wil doen maar helaas niet meer kan doen. We gaan gewoon genieten van de laatste dagen en als afsluiting maak ik pannenkoeken voor de kinderen en de mammi's. Ook zal ik een afscheidswoordje doen in het Xhosa. Ben al hard aan het oefenen maar de kliks en slisgeluiden zijn mij niet op het lijf geschreven. Ik krijg hulp van een van de communicty volunteers, Thango. Volgens hem doe ik het redelijk.

Deze keer helaas geen heel verhaal, want daar heb ik geen tijd voor. Ik hoop deze week nog één keer een blog te kunnen plaatsen. Als ik ga reizen zal dat waarschijnlijk niet gaan lukken, maar wie weet!

Downtown versus Uptown
 
Arm versus Rijk
 
Dit keer een ander soort verslag van mijn belevenissen. Aangezien ik zoveel beleef en het internet nu stuk is thuis kan ik niet alles voor jullie uitgebreid beschrijven. De computers op ons project kan ik af en toe even gebruiken om mijn mail en dergelijke te lezen.
Ik wil jullie graag wat vertellen over het geloof in Zuid Afrika, aangezien dit centraal staat in ieders leven, blank of gekleurd, dat maakt niet uit. Iedereen sleept me mee in het geloof. Helaas (of niet) is er nog geen God ontwaakt in mij en kan ik alleen maar zeggen dat ik de hoop die voortkomt uit hun geloof prachtig en wonderlijk vind.
Ik ben tot nu toe bij twee echte kerkdiensten aanwezig geweest. Zoals de titels al aanduiden stond de een in de suburbs van Kwazakeli en de ander in uptown Port Elizabeth.
 

Lieve Allemaal,
 
Tijd voor een nieuw verhaal. Tijd voor nieuwe ervaringen. Sinds vorige week heb ik weer heel veel gezien, gevoeld en geroken. Voordat ik hiermee begin wil ik eerst iedereen bedanken voor de lieve berichten en steunbetuigingen. Het geeft me vertrouwen en motivatie om door te gaan wanneer ik het moeilijk heb.
 
Vrijdag 23 juli
Vandaag een nieuwe activiteit, stoelendans! De kleinsten snappen er echt niets van en lopen onbeholpen rond en schrikken wanneer de muziek stopt. Wuzumzi (de kleine van de foto) staat recht voor een stoel en gaat niet zitten. Dan rent hij naar de andere kant van de zaal en gaat daar zitten, net op tijd. Als de muziek start begint het plezier weer van voor af aan.

Dag 3, Donderdag 22 juli

De kindjes krijgen weer pap en een verhaal. Ook mogen ze weer dansen. De mammi’s doen een dansje voor en de allerkleinsten snappen er helemaal niets van. De blikken van onbegrip zijn aandoenlijk om te zien. Ik doe mee met de mammi’s en al gauw doen ze me na.

Lieve Allemaal,

Het is nu donderdagavond 22.59 dat ik eindelijk wat kan schrijven over mijn ervaringen. Ik houd braaf mijn dagboek bij, maar pen en papier gaat zoveel langzamer dan typen. Ook kan ik lang niet alles opschrijven omdat mijn dagboek dan in no time vol is. Je kan wel raden dat ik dus super veel beleef hier. Laat ik beginnen bij het begin. Om het verhaal niet heel erg lang te maken zal ik niet alles in detail vertellen, dat bewaar ik voor de reallife verhalen!

Nog 17 nachtjes slapen en dan begint het grote avontuur. Vele van jullie weten dat ik voor 5.5 week Nederland verlaat om mijn heil in Zuid-Afrika te zoeken.
Ik vind het enorm spannend, weet niet wat ik kan verwachten. Ik weet wat ik op het project ga doen en hoe ons huisje eruit ziet. Ik weet hoe het weer kan zijn en hoe de mensen zijn. Maar dat is bizar weinig, want ik weet niet hoe alles voelt. Hoe zal ik alles ervaren? Kom ik terug als mezelf of als totaal anders? Hoe ga ik om met de armoede die ik daar aantref? Kan ik me erbij neerleggen dat hun wereld niet zo is als de mijne en ook nooit zo kan worden?
Hoe blij zal ik zijn als ik één van de kinderen zie glimlachen?